Uvod
Osnovu ovog rada čine drevna vedska znanja, koja su na UNESCO listi svetske kulturne baštine kao kulturno dobro od izuzetnog značaja za čovečanstvo.
Vedski spisi su ogromna baština civilizacije, najstariji duhovni zapisi Indije i sveta i sadrže najviše znanje o Bogu i ljudima. Konkretno: Ayur-Veda → medicinski i farmakološki spisi; Dhanur-Veda → visoka vojna znanja; Vymaanika-shastra → detaljne tehničke upute za gradnju letelica (vimana) sa crtežima i dijagramima; Samsara-sutradhara → opisi mogućih načina putovanja kroz prostor, vreme i razne denzitete; Artha-shastra → pretežno politička ekonomija…
Za hiduse su Vede duhovna istina koju su rišiji primili meditacijom direktno od Boga (DEV VANI – Božji glas) i prenosili ih usmenim putem, s kolena na koleno.
Golema vedska baština je po prvi puta bila zapisana u Indiji pre više od 5000 godina zahvaljujući drevnom mudracu – svecu Shrili Vyasadevi. Inače, smatra se da je starost Veda “od samog početka univerzuma”, a da su na Zemlji već više od 20 hiljada godina. Neke procene idu i do 33000 godina. Pretpostavlja se da su Arijevci kada su se premeštali iz prvobitne domovine u blizini arktičkog područja u Indiju poneli sa sobom većinu tih ranijih zapisa (Indus script, Brahmi script …). Oni su se kasnije preneli na sanskrit – jezik nastao preuređenjem i usavršavanjem originalnoga vedskog jezika Arijevaca. Reč sanskrit doslovno znači pročišćen ili preuređen.
Naš problem je što vedska znanja koriste HOLISTIČKE slike i definicije kompaktnih, složenih ideja i principa. Sanskrit ima neverovatno bogatstvo reči i sinonima. Naime, jedna pojava najčešće može da se opiše sa dvadesetak različitih reči, a svaka od njih ima svoje fine nijanse značenja. Na primer ima više od 70 reči za vodu, reč slon npr. ima neverovatnih 100 sinonima, a svaki od njih ima specifično značenje. Shodno tome, i pored obraćanja pažnje na te nijanse i bogatstvo izraza, za dobar prevod sa sanskrita potrebno je poznavati vedsku filozofiju, koncept duhovnosti i koncept boga, kosmosa i ljudi.
Postoje i “obrnuti” problemi – kada za neki termin iz našeg ili engleskog jezika treba pronaći odgovarajuću reč u Sanskritu. Npr. reč “etar” – koja je ključna reč Teslinih skalarnih tehnologija, je nastala tek kod starih Grka, hiljade godina posle sanskritskih spisa. U takvim slučajevima koristili smo razna kosmogonijska i teozofska učenja kojima smo pokušali “osvetliti” te “novije” fenomene vedskom terminologijom.
Priču o prostor-vreme-materiji započinjemo zapadnjačkim viđenjem ovih fenomena – no – moramo imati na umu da u Sankhyi nema čestica – postoje samo manje ili više složena vibracijska stanja. Isto tako prema Vedama naš osećaj protoka vremena postoji zato što imamo memoriju gdje se sekvencionalni događaji memorišu u svesti i umu ( um ili Citta) što zajedno stvara privid vremena. Dobrim poznavaocima vedskih učenja zapadno spajanje vremena i prostora kao četvrte dimenzije jedinstvenog prostor-vremena se možda neće dopasti jer u odnosu na Vedska znanja prostor i vreme su fenomeni „različitog nivoa“ manifestacije.
Uspostavljanje korelacija sa „najnovijim“ naučnim teorijama poput hipotetične „pete sile“, tamnom materijom i energijom je još zahtevnije u nužno potrebnoj „misaonoj ekvilibristici – no – baš zato je više različitih tumačenja sastavni deo ovog rada da bi se njihovim „približavanjem i sintezom što više približili saglasju sa Apsolutnom stvarnošću.
